Οι ευχές μου.

Όχι μόνο στην Πατρίδα...

 Πρώτα απ΄όλα 

στις ψυχές, 

στη σκέψη  

και 

στις πράξεις μας!!!

Οι ευχές του blog για το 2013.

Όταν τα λόγια έχουν κουράσει,

 μόνο οι ευχές από την καρδιά αλλοιώνουν την πίκρα στα χείλη.

 Με 

ανθρωπιά,

 αισιοδοξία 

και 

αλληλεγγύη! 

Θερμές ευχές και δύναμη

 για όσα έρχονται.

              Καλή χρονιά!!!

Οι ευχές του blog.

Είθε ο νέος χρόνος να μας φέρει  λιγότερα.

Λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,

λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται, 

λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται, 

λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο, 

λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση, 

λιγότερη δυστυχία, λιγότερη φτώχεια 

και λιγότερη οδύνη. 

Κι αν τύχει και φέρει μαζί 

λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση,

λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση,

ίσως τότε μας χαρίσει 

λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη,

λιγότερη επιπολαιότητα και λιγότερη αυθάδεια.

Ίσως τα λιγότερα είναι περισσότερα...

Το Πολυτεχνείο ήταν οι άλλοι. Του Τάσου Πολιτίδη .

Μὴν ἀμελήσετε.

Πάρτε μαζί σας νερό.

Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.

(Θὰ σᾶς περιμένω: Μιχάλης Κατσαρός)

Η ενηλικίωσή μου πέρασε τραυματισμένη από την αιχμή της μεταπολίτευσης.

Το μήνυμα που πέρασε η εξέγερση στους 13χρονους εκείνης της εποχής δεν ήταν λέξεις, ούτε περισπούδαστες αναλύσεις για τον ιμπεριαλισμό. Ήταν η ξερή μοναξιά της επαρχίας που έγινε παρανάλωμα από τις φλόγες που μεταδόθηκαν γρήγορα σαν αστικός μύθος και μετατράπηκαν σε πολιτικά συνθήματα.

Η βίαιη πολιτικοποίηση μιας γενιάς συνέτριψε την άχαρη καθημερινότητα που έχτιζε ο συντηρητισμός μιας άνοστης πόλης και η καταστολή περπατούσε στον δρόμο όχι μόνο με στολή, αλλά και με πολιτικά. Όπως το κυριακάτικο κουστούμι και το ταγέρ που περπατούσαν ¨ξεχωριστά¨ από το περιεχόμενό τους  στην εκκλησία. Αυτή ήταν και η πολιτισμική άμυνα των καθώς πρέπει ανθρώπων, που μέχρι χθες ήταν οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεματοφύλακες της ¨επανάστασης¨. 

Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες…

Εργατικές, υπάκουες, πειθήνιες  έφτιαχναν το ¨μέλι στις οργανώσεις βάσεις και τα κομματικά επιτελεία. Έπρεπε να υπάρξει τροφή για την ¨Βασίλισσα¨ των πάντων, την πολιτική δράση.

Εκεί ο ξεσηκωμός όπως τον μάθαμε  ήταν η αρχή και το τέλος, ορόσημο μιας εποχής.

Τα μέσα λιγοστά, οι ηγεσίες πανίσχυρες, η πληροφόρηση μέσα από τα κομματικά έντυπα.

Όλοι παραδεχόταν την καθολική αντίσταση του λαού, όμως αυτή εκφράστηκε με ¨εκείνους¨ τους επώνυμους ¨ήρωες¨ που αποδείχθηκαν εκ των υστέρων υποπροϊόντα της συγκυρίας.

Όμως με μεγάλη επικοινωνιακή αξία.

Όλοι ήθελαν ένα όνομα στην συντονιστική.

ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Ω ανήμπορο ποίημα

ανήμπορο ανήμπορο

ατελέσφορο.

Οι νεκροί δεν ανασταίνονται.

Υπάρχουν.

Γιάννης Ρίτσος

  Συμπληρώνονται εφέτος 39 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που αποτέλεσε και την απαρχή της πτώσης της χούντας των συνταγματαρχών. Και όμως, τα αιτήματα της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, καθώς το δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία, οι κατακτήσεις των εργαζομένων, η ίδια η δημοκρατία και το σύνταγμα της χώρας μας, θυσιάζονται στο βωμό των μνημονίων.

Η σημερινή, τραγική συγκυρία, που βυθίζει ολοένα και περισσότερο την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση και στην απόγνωση, που βρίσκει την χώρα να λεηλατείται και τους πολίτες να εκβιάζονται, μας ωθεί να επιστρέψουμε στο μακρινό μας παρελθόν και να αντλήσουμε πολύτιμα συμπεράσματα από την ιστορική μας εμπειρία.

  Όταν, τα ξημερώματα της 21^ης του Απρίλη του 1967, οι εργαζόμενοι βγήκαν από τα σπίτια τους να πάνε στις δουλειές τους, διαπίστωσαν με τρόμο ότι η Δημοκρατία είχε καταργηθεί, είχε μπει στο γύψο. Τα τανκς που κυκλοφορούσαν στους δρόμους με τις κάννες στραμμένες προς τον κόσμο δεν άφηναν την παραμικρή αμφιβολία. Η ξενοκίνητη Χούντα είχε επιβάλει την αποκρουστική της κυριαρχία στη χώρα. Ο «εχθρός λαός», που βάδιζε με δειλά βήματα προς τη Δημοκρατία, μετά από μια θυελλώδη περίοδο Κατοχής και εμφυλίου, έπρεπε να τιθασευτεί. Οι ισχυροί της γης και κυρίως οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές χρειάζονταν μια Ελλάδα απόλυτα υποταγμένη στα στρατηγικά τους συμφέροντα. Η τραγωδία της Κύπρου που ακολούθησε, με το προδοτικό πραξικόπημα, την εισβολή των ξένων στρατευμάτων και τη διχοτόμηση τελικά του νησιού, αποτέλεσε την αδιάψευστη μαρτυρία των επιδιώξεων αυτής της πολιτικής.

Το επόμενο διάστημα υπήρξε πολύ σκληρό για το λαό μας. Τα ξερονήσια ξαναγέμισαν εξόριστους. Οι φυλακές γέμισαν με πολιτικούς κρατούμενους. Στην ασφάλεια και στη στρατιωτική αστυνομία (ΕΣΑ) τα βασανιστήρια κατά των αγωνιστών της ελευθερίας έγιναν καθημερινή πρακτική. Χιλιάδες επώνυμοι και ανώνυμοι αγωνιστές αντιμετώπισαν τις θηριωδίες του φασισμού στα νύχια των απάνθρωπων βασανιστών.

Όμως ο λαός μας δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Βγήκε στους δρόμους του αγώνα. Σιγά σιγά από το ’70 έχτιζε τις αντιστάσεις του και το φοιτητικό κίνημα. Το Φλεβάρη του ’73 γίνεται η πρώτη κατάληψη της Νομικής και μετά λίγες μέρες η δεύτερη. Η Χούντα απάντησε με επέμβαση της αστυνομίας στο Πανεπιστήμιο, συλλήψεις, κράτηση στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και την υποχρεωτική στράτευση πρωτοπόρων αγωνιστών. Το φοιτητικό κίνημα ανασυντάσσεται. Ο λαός, οι εργαζόμενοι αρχίζουν να συμπαρατάσσονται με τη νεολαία. Η Χούντα απομονώνεται διεθνώς όλο και περισσότερο. Ο Παπαδόπουλος αναγκάζεται να ψάχνει για πολιτική κάλυψη. Πάει για Κυβέρνηση ανδρεικέλων.

Και τότε ακούστηκε από τον αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό το «Εδώ Πολυτεχνείο».

  Ο ηρωικός αγώνας της νεολαίας χαλάει τα σχέδια της Χούντας. Παντού αντηχεί το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Το κίνημα παίρνει και κοινωνικό χαρακτήρα. Ψωμί, δουλειά για όλους. Μόρφωση για όλο το λαό. Κάτω η Χούντα, Ελευθερία. Έξω το ΝΑΤΟ, έξω οι Αμερικάνοι. Για λίγες μέρες το κατειλημμένο Πολυτεχνείο μετατρέπεται σε κέντρο αγώνα του λαού μας. Η εξέγερση απλώνεται και σε άλλα πανεπιστήμια της χώρας. Είναι η αρχή του τέλους της δικτατορίας. Οι σφαίρες που έπεσαν εκείνο το βράδυ και ξέσκισαν τα στήθη πολλών αγωνιστών μετατράπηκαν σε πύρινες λόγχες και κατακάψανε τη χούντα και τους υπηρέτες της. Δυστυχώς, με την πτώση τους οδήγησαν και στην τραγωδία της Κύπρου, αποδεικνύοντας με τον πιο εύγλωττο αλλά και τον πιο καταστροφικό τρόπο, το ρόλο τους.

Σήμερα ο λαός μας δοκιμάζεται σκληρά από μια οικονομική κρίση για την οποία δεν φταίνε οι εργαζόμενοι. Οι ισχυροί του πλούτου, όμως, απαιτούν από αυτούς  να σηκώσουν το δυσβάσταχτο βάρος της. Η κοινωνική δικαιοσύνη, που διεκδίκησε η εξεγερμένη νεολαία στο Πολυτεχνείο, εξακολουθεί να είναι μακρινό όνειρο.

  Σε αυτή την περίοδο, κρίσης, εξαθλίωσης και κατάλυσης των πάντων από τους εγκάθετους ντόπιους υπηρέτες της Τρόικας και των μνημονίων, η Πατρίδα μας ατιμάζεται και οι Πολίτες εξουθενώνονται.

  Αλλά τέτοιου είδους σχεδιασμοί δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν πράξη. Η θυσία των αγωνιστών του Πολυτεχνείου δεν θα πάει χαμένη. Οι νεκροί του Πολυτεχνείου ζητούν δικαίωση ιδίως σήμερα:

- που το ψωμί λείπει από χιλιάδες οικογένειες,

- που η ανεργία χτυπάει την πόρτα κάθε σπιτιού,

- που η δημόσια παιδεία εκτελείται από τα «τανκς» των μνημονίων και τα συμφέροντα των τραπεζιτών,
- που η πρωτοβάθμια  παροχή υγείας είναι ανεπαρκέστατη έως και ανύπαρκτη με αποτέλεσμα να λυμαίνονται τον χώρο της τα μεγάλα ιδιωτικά Ιατρικά κέντρα,
- που η Γη του μόχθου και του αγώνα των αγροτών και των κτηνοτρόφων μας, αλλάζει χρήση και πουλιέται αντί ευτελούς τιμήματος, σε δήθεν επενδυτές,
- που η ελληνική οικογένεια στερείται ακόμα και τα βασικά είδη διατροφής και δίνει τον αγώνα της επιβίωσης, 

- που οι ελευθερίες μας περιστέλλονται, η δημοκρατία τσεκουρώνεται και τα δικαιώματα μας καταργούνται στο όνομα της κυριαρχίας των αγορών,

- που απαιτούνται σκληροί αγώνες για να μην  παραδοθεί χώρα για τα επόμενα χρόνια στους διεθνείς και ντόπιους τραπεζίτες και μεγαλοκεφαλαιούχους, που φτάσαμε στο σημείο να ορίζει καθοριστικά την οικονομική μας πολιτική η Τρόικα,

- που ο θεσμός του Α΄και Β΄ βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης συγκλονίζεται από τις παραιτήσεις των Δημάρχων και των αιρετών, μπροστά στα μη αναστρέψιμα και διαχειρήσιμα προβλήματα και  δέχεται ολομέτωπη επίθεση με στόχο την αδρανοποίησή και τελικά την κατάργησή του.

  Οι εργαζόμενοι, ο λαός μας, με τον μέχρι τώρα ηρωικό αγώνα του, έχει μιλήσει. Έχει απονομιμοποιήσει αυτή την πολιτική, που υπονομεύει τη χώρα μας, που έχει οδηγήσει σε πτώχευση τους εργαζόμενους, που παραδίδει όλο τον πλούτο που έχουμε δημιουργήσει επί δεκαετίες σε ξένα από το λαό μας συμφέροντα.

  Καλούμε τις λαϊκές τάξεις, τους άνεργους και τους νέους εργαζόμενους και εργαζόμενες, τους χαμηλοσυνταξιούχους και όλους αυτούς που σήμερα αναξιοπαθούν, να πρωτοστατήσουν στον αγώνα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Όλοι και όλες μαζί, με όπλο μας την αντίσταση και δύναμή μας την αλληλεγγύη, να ανατρέψουμε την πολιτική των μνημονίων, της λιτότητας, της κατάργησης του Συντάγματός μας και της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας. Nα θέσουμε τις βάσεις για μία άλλη κοινωνία, της ισότητας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Για να λάβουν, όπως λέει ο ποιητής, επιτέλους, τα όνειρα εκδίκηση.

Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, “Πολυτεχνείο ’73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες,” in Πολυτεχνείο ’73: ρεπορτάζ με την Ιστορία

Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες
Το ζήτημα του ακριβούς αριθμού των νεκρών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την επιχείρηση καταστολής της, παραμένει ακόμη και σήμερα ένα δισεπίλυτο πρόβλημα. Πρόκειται για ένα θέμα με έντονη πολιτική και ψυχολογική φόρτιση, με αποτέλεσμα να αποφεύγεται γενικά η προσέγγιση του. Αλλά η χαώδης και ατεκμηρίωτη πληροφόρηση που υπάρχει γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει εσαεί αυτή την ιδιότυπη «ασυλία», στο όνομα της δήθεν προστασίας της φήμης του Πολυτεχνείου. Αποτελεί βαθύτατη πεποίθηση μου ότι η κατάσταση αυτή δεν απαξιώνει μόνο την εξέγερση καθεαυτή, τις χιλιάδες των ανθρώπων που ρίχτηκαν στη φωτιά και, εν τέλει, εξευτελίζει τη μνήμη των πραγματικών θυμάτων, αλλά προχωρά πέραν αυτού: αφήνει το περιθώριο στους έμμεσους ή άμεσους υποστηρικτές του καθεστώτος και'τους κάθε λογής «αναθεωρητές» της ιστορίας να μιλούν για «παραμύθια της Αριστεράς» και για «2-3 νεκρούς από αδέσποτες σφαίρες».
Από τα μέσα του 2002 έχει ξεκινήσει μια ιστορική έρευνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973». Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας επιχειρείται η συγκέντρωση και επεξεργασία με επιστημονικές μεθόδους τεκμηρίων που αφορούν σε πολλές παραμέτρους των γεγονότων, όπως το χρονικό της εξέγερσης, το επιχειρησιακό σχέδιο για την καταστολή της, η εξέλιξη των γεγονότων έξω από το Πολυτεχνείο κ.ο.κ. Ένα από τα ζητούμενα είναι, φυσικά, ο αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων. Αν και η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, θα επιχειρήσουμε στο σημείο αυτό μια συνοπτική παρουσίαση των πρώτων διαπιστώσεων, με έμφαση στη «γενεαλογία» του ζητήματος.

7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010. Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ ΔΙΝΕΙ ΣΑΦΗ ΙΣΧΥΡΗ ΕΝΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ.

  Σήμερα κλείνουν 2 χρόνια από την ημέρα  που ο λαός της Ερμιονίδας,  με ισχυρή εντολή ,  ανέθεσε τις τύχες του Καλλικρατικού πλέον Δήμου  στην Προοδευτική  Πατριωτική Συμπαράταξη Ερμιονίδας και ανακήρυξε Δήμαρχο Ερμιονίδας τον επικεφαλής της Παράταξής  μας  Δημήτρη Καμιζή.

Το τι έχουμε κάνει σαν Παράταξη 2 σχεδόν χρόνια στο τιμόνι του Δήμου μας, έχει δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο αλλά και προφορικά έχει τεθεί στην δημόσια γνώση και κρίση,  μέσα από τις απολογιστικές διαδικασίες που οι νόμοι προβλέπουν.

  Θεωρούμε όμως σήμερα αναγκαίο να κάνουμε μια αναφορά ουσίας,  μακριά από κάθε επετειακή λογική. Και αυτό έχει να κάνει με το στίγμα του Δήμου μας σήμερα,  μέσα σε μια συγκυρία που είχαμε προβλέψει  και σκιαγραφήσει από την πρώτη στιγμή σε μεγάλο βαθμό. Σήμερα που τα αρχικά, πριν δύο χρόνια,  χαμόγελα αισιοδοξίας και ελπίδας  για το νέο και ελπιδοφόρο μήνυμα του Καλλικράτη στην Αυτοδιοίκηση, έχουν μετατραπεί σε έναν απέραντο σκεπτικισμό, με πολλούς Δήμους στα πρόθυρα της πλήρους κατάρρευσης . Σήμερα που στην αίθουσα της Βουλής των Ελλήνων καταλύεται το Σύνταγμα των Ελλήνων και η Εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας,  σφραγίζεται η εκποίηση των πάντων και νομιμοποιείται η οικονομική εξαθλίωση των λαϊκών τάξεων.

  Ο νόμος του Καλλικράτη, όπως εφαρμόστηκε στην πράξη, ήταν ένα εγχείρημα, που ενώ θα επέλυε προβλήματα όπως είχε εξαγγελθεί, δημιούργησε ακόμα περισσότερα και κάποια άλυτα δυστυχώς. Μετέφερε και υποχρέωσε τον Α΄ βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης να διαχειριστεί προβλήματα που δημιούργησε τόσα χρόνια  η κεντρική εξουσία, με την αλόγιστη στο μεγαλύτερο βαθμό πολιτική της. Και αυτό την στιγμή που οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης  Α΄ βαθμού δεν έχουν ούτε τις δυνατότητες τις θεσμικές αλλά ούτε κυρίως τις  οικονομικές να προχωρήσουν σε λύσεις των προβλημάτων.

  Η Παράταξή μας από την πρώτη στιγμή είχε να αντιμετωπίσει προβλήματα που είχαν σχέση με την εφαρμογή και εξειδίκευση αυτού καθ΄ αυτού του νόμου  του Καλλικράτη και την εναρμόνιση όλων των διαδικασιών και υπηρεσιών σε αυτόν, την ενοποίηση των δύο πρώην Δήμων Κρανιδίου και Ερμιόνης, την αντιμετώπιση των οικονομικών υποχρεώσεων  των δύο πρώην Δήμων, την έλλειψη προσωπικού και στις διοικητικές  αλλά και στις ανταποδοτικές υπηρεσίες, την άθλια κατάσταση των περιουσίας του Δήμου λόγω της φθοράς και της καταστροφής που είχε υποστεί.

  Θα σταθούμε με ιδιαίτερη έμφαση σε δύο ¨κληρονομιές ¨που μας άφησαν οι απελθούσες Διοικήσεις του πρώην Δήμων  Κρανιδίου και Ερμιόνης, γιατί το θεωρούμε κυρίαρχο, κεφαλαιώδες και καθοριστικό για την μετέπειτα πορεία του Δήμου μας σαν οργανισμού αλλά και όλης της Ερμιονίδας και κατά συνέπεια για κάθε Δημότη και Δημότισσά μας.     

  Η πρώτη ¨κληρονομιά ¨είναι η  απένταξη   του έργου της αποχέτευσης του πρώην Δήμου Κρανιδίου, έργου καθ΄ όλα έτοιμου το οποίο σαν απερχόμενη διοίκηση το 2006  παραδώσαμε στο κ. Σφυρή και την Παράταξή του. Το έργο λοιπόν ύψους 11.035.000 ευρώ, πλήρως χρηματοδοτημένο, χάθηκε μετά τις εγκληματικές ενέργειες των τότε διοικούντων τον Δήμο Κρανιδίου. Και το γεγονός  αυτό έχει πολλαπλές επιπτώσεις και στην ποιότητα της ζωής αλλά κυρίως εγκυμονεί τον κίνδυνο να επιφέρει τέτοιες οικονομικές επιβαρύνσεις προς τους  Δημότες μας, που να είναι αδύνατο να ανταποκριθούν.

  Η δεύτερη ¨κληρονομιά ¨είναι η τραγική και εγκληματική  επιλογή των  διοικήσεων  του κ. Σφυρή και του κ. Λεμπέση, να εγκαταστήσουν τον δεματοποιητή στον Σταυρό Διδύμων, σπεύδοντας  πρώτοι από όλους να επιβάλουν ένα μοντέλο διαχείρισης των αστικών σύμμεικτων απορριμμάτων, όπου δένονται  μπάλες σύμμεικτων απορριμμάτων χωρίς να υπάρχει κανένας προορισμός για αυτές. Αποτέλεσμα να είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τον Χ.Α.Δ.Α που έφτιαξαν και που είναι χειρότερος από τους προηγούμενους. Και αυτή την  εξέλιξη που από την πρώτη στιγμή προσδιορίσει και αναφέρει. Εκτός από αυτά υποχρεώνουν  τους Δημότες να πληρώνουν ετήσια  450.000 ευρώ για να έχουν τις 30.000 μέχρι στιγμής μπάλες στοιβαγμένες στον χώρο  του Σταυρού Διδύμων, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται περιβαλλοντικά , αισθητικά, κοινωνικά και οικονομικά, μιας και τα οικονομικά μεγέθη της διαχείρισης  είναι απαγορευτικά για την σημερινή συγκυρία.

  Στα μικρά και μεγάλα προβλήματα που ¨κληρονομήσαμε ¨ από τον Καλλικράτη και τις διοικήσεις των δύο πρώην Δήμων Κρανιδίου και Ερμιόνης, προβλήματα που κάποια, λίγα ευτυχώς,  είναι ίσως μη αναστρέψιμα και αντιμετωπίσιμα, θα πρέπει να επισυνάψουμε και την καθημερινότητα στην Πατρίδα μας, που τα τελευταία 2 χρόνια χαρακτηρίζεται από την λυσσαλέα και με κάθε μέσο επίθεση των κυβερνήσεων, υπηρετών της Τρόικας,  των μνημονίων και των ολίγων,  σε κάθε Δημοκρατικό Θεσμό  ακόμα και στο Σύνταγμα της χώρας μας. Με αυτή την επίθεση πλήττονται  πρωταρχικά  οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης,  αλλά και  όλα τα λαϊκά στρώματα, με σκοπό  την ¨εκποίηση ¨των πάντων και την παντελή εξόντωση των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων. Τις μέρες αυτές  προσπαθούν  με μπουλντόζες και εσκαπτικά μηχανήματα να καταστρέψουν αρκετά ( πιθανά πάνω από 300 με προοπτική αύξησης και  πάνω από 1000 )  στρέμματα δασικής έκτασης , όπου ζούσαν με τα κοπάδια τους εκατοντάδες κτηνοτρόφοι του Δήμου μας, για να φτιάξουν φωτοβολταϊκά πάρκα προς τέρψη και όφελος  κάποιων επενδυτών.

  Έχοντας να αντιμετωπίσουμε αυτές τις συνθήκες, που καθημερινά επιβαρύνονται και γίνονται πιο ασφυκτικές 2 σχεδόν  χρόνια τώρα δίνουμε μεγάλη μάχη σαν Δημοτική Διοίκηση να σταθούμε κοντά στην καθημερινότητα του Δήμου και του Δημότη μας. Υπάρχουν προβλήματα που είναι πολύ δύσκολα αναστρέψιμα για τις σημερινές συνθήκες, δύο από τα οποία παραπάνω αναφέραμε. Όμως και σε αυτά δίνουμε καθημερινά πολύ μεγάλες μάχες για την επίλυσή τους και ήδη είμαστε σε καλό δρόμο για  την επανένταξη του αποχετευτικού του Κρανιδίου – Πορτοχελίου – Κοιλάδας,  αλλά και μέσω της εφαρμογής στην διαχείριση  των απορριμμάτων του προγράμματος ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΉ – ΚΟΜΠΟΣΤΟΠΟΙΗΣΗ – ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΑΠΟΜΕΝΟΝΤΟΣ ΥΠΑΛΛΕΙΜΑΤΟΣ διεκδικούμε λύση στο αδιέξοδο που άλλοι δημιούργησαν στον Σταυρό Διδύμων .

 Καταφέραμε όμως πολλά όπως :

1)      Ασκήσαμε διοίκηση με δημοκρατική συνείδηση, διαφάνεια, σύνεση, σεβασμό και διακονία στον Δημότη και στον Τόπο μας.

2)      Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ήταν και είναι ο άνθρωπος  και η δημιουργία προϋποθέσεων και θεσμών προστασίας του  από τις επιθέσεις που δέχεται σε κάθε επίπεδο.

3)      Στο τεχνικό μας πρόγραμμα εντάξαμε, εκτελέσαμε και εκτελούμε έργα ουσίας που θα μείνουν και  που απευθύνονται στους  πολλούς .

4)      Καταφέραμε να νοικοκυρέψουμε τον Δήμο μας μέσα από την συνετή οικονομική διαχείριση, με αποτέλεσμα,  να εξοφλήσουμε σχεδόν όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις  των δύο πρώην Δήμων,  να ελέγχουμε σε μεγάλο βαθμό την οικονομική κατάσταση και τις υποχρεώσεις του Δήμου και όλα αυτά σε καθεστώς περικοπών περίπου κατά 60% των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων αλλά και δυσκολίας στην αποπληρωμή εκ μέρους των Δημοτών των υποχρεώσεών τους προς τον Δήμο.

5)      Βελτιώσαμε την κατάσταση και την εικόνα της ακίνητης και κινητής περιουσίας και δημιουργήσαμε συνθήκες φύλαξης και προστασίας της ( Στέγαση μηχανημάτων έργου και οχημάτων  στις ενοικιασμένες αποθήκες της Τράπεζας, βελτίωση των εγκαταστάσεων στα εργοστάσια των βιολογικών καθαρισμών Κρανιδίου και Ερμιόνης, ανακατασκευή μετά από δωρεά του κατεστραμμένου αγωγού μεταφοράς νερού από την Κοιλάδα στο Κρανίδι κ.α. )

6)      Εξασφαλίσαμε σημαντικές δωρεές από εξέχοντες Πατριώτες και ενισχύσαμε την περιουσία του Δήμου, όταν κάποιοι άλλοι την κατέστρεφαν.

7)      Στον πολιτισμό αναδείξαμε τις ντόπιες δυνάμεις δημιουργίας και τις προβάλαμε μέσω των εκδηλώσεών μας. Η φιλαρμονική του Δήμου μας είναι σε πολύ καλό δρόμο, όπως και η χορευτική μας ομάδα.

8)      Αναπτύξαμε ένα σημαντικό κίνημα εθελοντών που πρόσφερε και προσφέρει πολλά.

9)      Είμαστε κοντά στις παραγωγικές τάξεις του Τόπου μας και για να προβάλλουμε τα προϊόντα τους και για να βοηθήσουμε στην επίλυση των προβλημάτων τους.

10)   Ασχοληθήκαμε ιδιαίτερα με τον Τουρισμό και μας απασχόλησε ιδιαίτερα η πτωτική  πορεία του. Είμαστε  ήδη με γενναίες προτάσεις,  πρωτοβουλίες και έργα,( Μαρίνα Ερμιόνης, Τουριστικό καταφύγιο στο Πορτοχέλι και υποβολή πρότασης για κατασκευή αεροδρομίου στο κτήμα της ΔΕΠΟΣ στο Πορτοχέλι ), έτοιμοι να δημιουργήσουμε νέα δεδομένα.  

11)   Ο Δήμος μας, μέσω των θέσεων αλλά και της παρουσίας του Δημάρχου μας Δημήτρη Καμιζή, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση θέσεων τόσο σε επίπεδο Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας όσο και σε επίπεδο Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Πελοποννήσου και εξασφάλισε την συμπαράστασή τους στα προβλήματα που είχε αλλά και στους χειρισμούς τους. 

  Ίσως θα μπορούσαμε να αναφερθούμε και σε άλλα. Θεωρούμε ότι οι Δημότες έχουν και γνώση και κρίση. Εμείς σαν Δημοτική Διοίκηση είμαστε συνέχεια σε  επαφή με τους Δημότες και τις ομάδες που οργανώνουν τον κοινωνικό μας ιστό και θέτουμε την κάθε πρωτοβουλία, θέση και ενέργειά μας στην κρίση των Δημοτών μας. Γιατί από αυτή την διαδικασία  παίρνουμε την δύναμη που χρειαζόμαστε να συνεχίσουμε μαζί με τους Δημότες μας και τους φορείς του Τόπου το δύσκολο έργο που έχουμε επωμιστεί,  στις  πολύ πιο δύσκολες στιγμές που περνά η Πατρίδα μας.

  Η Προοδευτική  Πατριωτική Συμπαράταξη Ερμιονίδας με επικεφαλής τον Δήμαρχό μας Δημήτρη Καμιζή, τους αιρετούς Δημοτικούς και Τοπικούς Συμβούλους αλλά και όλα τα μέλη της, συνεχίζει με παρρησία, υπευθυνότητα  και δύναμη αυτό που ο λαός της Ερμιονίδας της ανέθεσε πριν δύο χρόνια. Την προάσπιση του δικαιώματος των Δημοτών μας  να χαίρονται τον Τόπο που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, δραστηριοποιήθηκαν και που τόσο αγαπούν, να δημιουργούν σε αυτό τον Τόπο και να ζουν από αυτό που μπορεί να τους προσφέρει ο Τόπος μας..   

  Και αυτό κόντρα στο πνεύμα των κυβερνώντων την Πατρίδα μας και αυτών που πολύ μειονοτικά για την Ελλάδα μας διαδραματίζονται και αποφασίζονται απόψε στην αίθουσα της Βουλής των Ελλήνων.

 ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ.

Η αντιφασιστική Αντίσταση των λαών. Tου Άγγελου Ελεφάντη

 

 Στις 18 Ιουνίου 1940, μετά την κατοχή της Γαλλίας από τον γερμανικό στρατό, τη συνθηκολόγησή της και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Βισύ του στρατάρχη Πεταίν, ο στρατηγός Ντε Γκωλ, από τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC του Λονδίνου όπου είχε καταφύγει, απηύθυνε στους Γάλλους ένα σύντομο αλλά και πολυσήμαντο διάγγελμα  οι ελεύθεροι Γάλλοι, εκείνοι των αποικιών κι όσοι κατέφυγαν στην Αγγλία, δεν αναγνώριζαν τη συνθηκολόγηση και συνέχιζαν τον πόλεμο κατά των Γερμανών στο όνομα της Γαλλίας.

Εν κατακλείδι ο στρατηγός Ντε Γκωλ καλούσε τους Γάλλους σε αντίσταση (resistance) στον κατακτητή και το εγχώριο όργανό του, την πεταινική κυβέρνηση Βισύ.

Ο όρος «αντίσταση» συμπύκνωνε την πρακτική βούληση να συνεχισθεί ο αγώνας κατά του ναζισμού μέσα στις συνθήκες πλέον της Κατοχής. Αυτή η διακηρυγμένη βούληση αντάμωνε ιδεολογικά με τις νωπές, σχετικά, παραδόσεις του αντιφασισμού του Μεσοπολέμου, αλλά και με το παλαιότερο, από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, επαναστατικό εθνικολαϊκό πνεύμα: «Οι πολίτες έχουν υποχρέωση να εξεγείρονται εναντίον της τυραννίας», θέσπιζε ένα άρθρο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789. Ποια άλλη τυραννία θα μπορούσε να είναι πιο απόλυτη κι απάνθρωπη από τη ναζιστική;

Η επέτειος του "ΟΧΙ" στην εποχή του "ναι” - Ποια είναι η πατρίδα μας;

inShare

του Χρήστου Κάτσικα

Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 27 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική πριμοδοτεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν. Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να αναποδογυρίσουν αυτή την εικόνα. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και αφανίζουν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στη μετανάστευση, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη.

Ίσως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτάμε, δάσκαλοι και μαθητές, συχνά τα ρολόγια μας πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Κι όμως, οφείλω να σας πω ότι στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την ιστορία.

Οι ευχές μου.

Το Πάσχα, η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης ανά τον κόσμο, συμβολίζει τη χαρά, την αναγέννηση, που έρχονται μετά το Γολγοθά, τη θυσία. Το ελληνικό Πάσχα είναι ιδιαίτερο, περιλαμβάνει τον εορτασμό για την ανανέωση της φύσης, αυτής της πανέμορφης πατρίδας μας. Η αγάπη και η ελπίδα κυριαρχούν και φέρνουν αισιοδοξία.

Εύχομαι σε όλους, αυτά τα συναισθήματα να τους συνοδεύουν και να περάσουν το Πάσχα με υγεία και χαρά, ανάμεσα στους συγγενείς και τους φίλους τους.

Ο αγώνας της καθημερινότητας για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, δε σταματά.

Αυτές τις ημέρες όμως, ας κάνουμε ένα διάλειμμα και ας ζήσουμε το Πάσχα με σεμνότητα και κατάνυξη, προσφέροντας αγάπη στους συνανθρώπους μας.

Ας δεχτούμε όλοι το μήνυμα της Ανάστασης, και όταν με το φως της Ανάστασης ανάψουμε το κερί μας κάθε του αχτίνα μια χαρά να γίνει στη ζωή μας!

Καλό Πάσχα!!!

Σταύρος Κούστας

Παιδική Χορωδία Δ.Τυπάλδου - Κάλαντα Πρωτοχρονιάς

Οι ευχές μας.

Το φως των Χριστουγέννων, 

φέτος ας βγει μέσα από την καρδιά μας

για να φωτίσει τον κόσμο!!!

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 73....

Πολυτεχνείο 73.

Μια διαφορετική προσέγγιση…

  Τριάντα οκτώ χρόνια κλείνουμε σήμερα, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που ακόμα κείται περισσότερο στην περιοχή του Μύθου παρά στην δικαιοδοσία της Ιστορίας και την αρμοδιότητα της πολιτικής. Στα σχολεία της χώρας, στους μαζικούς χώρους εκφωνούνται πλέον πανηγυρικό λόγοι και οι εφημερίδες γεμίζουν επετειακά αφιερώματα. Έτσι ώστε στην κόντρα για την μυθοποίηση και ιδιωτικοποίηση να συμμετέχουν σήμερα σε μεγάλο βαθμό τα κόμματα αλλά και αρκετοί από τους τότε πρωταγωνιστές.

  Στόχος μου σήμερα δεν είναι να φωτίσω « από τα μέσα και όσο πιο έντιμα και πιο σώψυχα και απελευθερωμένα από σκοπιμότητες» τα κίνητρα , τις αυταπάτες και τις επιδιώξεις της λεγόμενης « γενιάς του Πολυτεχνείου ». Επιχειρώ αυτήν την αυτοκριτική και απομυθοποιητική προσέγγιση μια και ανήκα χρονικά σε αυτή τη γενιά και πλάι σ’ αυτή τη γενιά αναπτύσσω τις πρώτες μου κριτικές απόψεις για την κοινωνία.

Τριάντα οκτώ χρόνια. Τριάντα οκτώ μαζί με τις λέξεις, τα πρόσωπα, τις ιδέες, την πολιτική και τα αισθήματα υπάρχουν και αριθμοί. Γιατί οι συμβολισμοί ορισμένων αριθμών έχουν μια ανεξήγητη, μια μυστηριακή έλξη. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του συνδυασμό αριθμών, τον δικό του κλειδάριθμο. Έχει το δικό κλειδί και αντικλείδι για ανοίξει ένα παράθυρο στη μνήμη του, για να ζωντανέψει με λίγο οξυγόνο το παρελθόν του. Φαίνεται ότι στη ζωή των ανθρώπων και στο διάβα της ιστορίας ο χρόνος έχει ρωγμές, ρωγμές που δεν κλείνουν ποτέ.

  Ναι σ’ ένα απολογισμό ζωής μέσα από μια ορατή στιγμή σε μια νοερή διαδρομή τριάντα επτά χρόνων, μετά από μια χαρακιά, μετά από ένα ανεξίτηλο σημάδι βαμμένο με αίμα. Ναι σε μια “ εκ των υστέρων ” απόπειρα, σε μια “ εκ βαθέων” εξομολόγηση για να εξοφληθούν κάποιοι ανεξόφλητοι λογαριασμοί με την ματωμένη υποθήκη μιας εποχής, με την αγιογραφία ενός μύθου.

  Ναι σε μια αφετηρία ανάμνησης, αναγνώρισης, και απότισης φόρου τιμής για όλους εκείνους, που περιφέρουν με καρτερία και περηφάνια τα φανερά και τα αθέατα τραύματα μιας εποχής, για όλους εκείνους που έφυγαν νωρίς. Για όλους εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας σ’ αυτόν τον απολογισμό ζωής, αλλά στα πρόσωπα τους καθρεφτίζονται πια οι « μάταιες επιδόσεις » μας σ’ αυτόν τον « μάταιο κόσμο ». Στο προσκλητήριο μιας « γενιάς» εκείνοι που μας χαιρέτησαν νωρίς με τις σιωπές και τις μαρτυρίες της απουσίας τους σίγουρα μας κάνουν φτωχότερους.