" Η Ερμιόνη Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Ερμιονίδας ".

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΑΕ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ



  Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ Π.Α.Ε. εκφράζει την ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίησή του για την μεγάλη νίκη της ομάδας μας στο θεσμό των ’32′ του Κυπέλλου Ελλάδας με 2-0 επί του ΕΡΓΟΤΕΛΗ. Η νίκη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία και θα γραφτεί στην ιστορία της Π.Α.Ε. ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ, καθότι είναι η πρώτη νίκη της ομάδας μας επί αντιπάλου επιπέδου Super League.
  Το Διοικητικό Συμβούλιο θέλει δημόσια να συγχαρεί τους ποδοσφαιριστές μας για την νίκη και την απόδοσή τους, το προπονητικό team και όλους τους παράγοντες που σχετίζονται με την αγωνιστική λειτουργία της ομάδας και να εκφράσει την πεποίθηση και βεβαιότητα πως η εικόνα της ομάδας θα είναι συνεχώς βελτιούμενη προς το καλύτερο, ώστε να μας χαρίσει ακόμα μεγαλύτερες νίκες και επιτυχίες στο μέλλον.
  Θα ήταν παράλειψη αν δεν στεκόμαστε και δεν ευχαριστούσαμε τους φιλάθλους που πιστεύουν, αγαπούν και ενισχύουν την ομάδα μας, στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που περνάμε, ακόμα και σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες όπως αυτές που επικρατούσαν σήμερα στο Γήπεδο Κρανιδίου. Σε όλους αυτούς τους ηρωικούς φιλάθλους αλλά και στους κατοίκους και φίλους της Ερμιονίδας υποσχόμαστε την καλύτερη δυνατή αγωνιστική εικόνα της ομάδας μας και την πολύπλευρη παρουσία της Π.Α.Ε. ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ στα δρώμενα του τόπου μας.

Κρανίδι, 8 Ιανουαρίου 2015
Από το Γραφείο Τύπου 
της ΠΑΕ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Η επιστροφή στη γεωργία και οι αστικοί μύθοι. Του Ηλία Μπιτσάνη, από την εφημερίδα " ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ " της Καλαμάτας.

Η επιστροφή στη γεωργία και οι αστικοί μύθοι 



  Στην αρχή επικράτησε ένας ενθουσιασμός: Η κρίση σηματοδοτεί επιστροφή στη γεωργία  και τα πλήθη των ανέργων θα αρχίσουν να καταφθάνουν στα χωριά. Ο μύθος γρήγορα κατέρρευσε και όπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία της Στατιστικής, δεν υπάρχει μετρήσιμη τάση αυτής της επιστροφής.
  Βεβαίως υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι πήραν το δρόμο για το χωριό, αλλά αυτό δεν μεταφράζεται σε αύξηση του αριθμού των απασχολουμένων. Εκείνο το οποίο φαίνεται όμως είναι πως σταθεροποιήθηκε από το 2012 ο αριθμός των απασχολουμένων στη γεωργία. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει ανακοπεί σημαντικά ο ρυθμός εγκατάλειψης του πρωτογενούς τομέα και οι όποιες διαφορές καλύπτονται από ένα μικρό αριθμό ανθρώπων που επέστρεψαν στην ενασχόληση με τη γη.
  Το ερωτηματικό που υπάρχει είναι αν η μικρή αυτή διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν συνιστά την αρχή μίας πορείας ή απλώς ένα παράπλευρο αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής που έχει οδηγήσει τη χώρα σε βαθύτατη οικονομική κρίση. Δεν θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος μετά βεβαιότητας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων που βλέπουν τη γεωργία ως έναν τρόπο αναπλήρωσης εισοδήματος, ειδικά αυτών που βρίσκονται κοντά στις ιδιοκτησίες τους και αυτή η δραστηριότητα είναι εφικτή χωρίς μεγάλο κόστος.
  Και παλαιότερα έχουμε γράψει ότι η επιστροφή στο χωριό δεν είναι μια απλή μετακίνηση που λύνει τα ζητήματα, αντιθέτως τα περιπλέκει. Με τη μνημονιακή πολιτική ουσιαστικά έχει καταρρεύσει το "κοινωνικό κράτος", η ζωή στο χωριό δυσκολεύει όλο και περισσότερο για τον κόσμο της ανάγκης. Μια οικογένεια που θα μετακινηθεί για τέτοιους λόγους, καλείται να αντιμετωπίσει νέα προβλήματα και πολλές φορές από το μηδέν. Ουσιαστικά μέχρι σήμερα εκείνοι που επιστρέφουν είτε είναι νέοι άνθρωποι που διαθέτουν περιουσία και αποφασίζουν να ασχοληθούν με αυτή, είτε συνταξιούχοι που δυσκολεύονται στα αστικά κέντρα, διαθέτουν σπίτι στο χωριό και τη δυνατότητα να ασχοληθούν με την οικιακή οικονομία περιορίζοντας το κόστος ζωής.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Η δικιά μου νύχτα. Του Κώστα Σπυρόπουλου, από το Protagon.gr



  Εκείνο το απόγευμα και τη νύχτα δεν ήμουν στο Πολυτεχνείο. Την εξέγερση την παρακολουθούσα από την Τετάρτη, τόσο κοντά και τόσο λίγο, όσο τα λίγα λεπτά που το τρόλεϊ Κολιάτσου-Παγκράτι σταματούσε μπροστά στην πύλη. Μαθητής Γ’ Γυμνασίου γύρναγα κάθε μέρα από το Πειραματικό στην πλατεία Κολιάτσου.
  Εκείνο το απόγευμα η ζωή μου κυλούσε στους συνήθεις ρυθμούς, όπως και εκατομμυρίων άλλων στο λεκανοπέδιο. Ένα χρόνο μετά, βρεθήκαμε όλοι αναδρομικά ‘’μέσα στο Πολυτεχνείο’’. Εκείνο το απόγευμα, λοιπόν, ο πατέρας μου, αποφάσισε επιτέλους να μου κάνει τη χάρη να πάρω ένα μπλουτζίν κι ένα κοτλέ γκρι «για να έχει το παιδί δεύτερο να αλλάζει για τη στολή του σχολείου» ήταν το περιτύλιγμα της μάνας μου για να πειστεί ο πατέρας. Στο σχολείο φορούσαμε γκρι παντελόνι και μπλε πουλόβερ -blue, με το αξάν της κυρίας Κραββαρίτου, της διευθύντριας, που ήταν σύζυγος του αρχηγού της Χωροφυλακής της χούντας. Ξεροστάλιαζα τα μεσημέρια στο σχόλασμα στο MARKET, ένα μαγαζί με Levis εισαγωγής, δίπλα στο παλιό Dolce, απ' όπου ψώνιζαν μερικοί ευκατάστατοι συμμαθητές, αλλά οι τιμές για μένα ήταν απαγορευτικές.   
  Η μάνα μου, πάντως, μου έκλεισε το μάτι ότι θα τσοντάρει και εκείνη στο διακοσάρι του πατέρα, αλλά γι' αυτό έπρεπε να πάμε μαζί στα μαγαζιά. Με τη μαμά για ψώνια είναι ξεφτίλα, αλλά μπρος στα κάλλη…
  Κατά τις εξήμισι μπαίναμε σε ένα μαγαζί στη Θεμιστοκλέους, χαμηλά κοντά στην Πανεπιστημίου. Στο πατάρι, όπου είχε «τα καλά για τον νεαρό» πρωτάκουσα το «Όταν χαμογελάνε ο ήλιος είναι βέβαιος» από τον σταθμό του Πολυτεχνείου, τον οποίο, επίσης, άκουσα εκεί στο πατάρι για πρώτη φορά. Αργότερα έμαθα ότι ήταν οι φωνές της Δαμανάκη και του Παπαχρήστου.

ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ. ( Από τον Κώστα Καράπαυλο ).

Η γενιά του Πολυτεχνείου όταν ψήφιζε στις φοιτητικές εκλογές. Ένα σπάνιο ντοκουμέντο.
Το πρακτικό των πρώτων μετά την χούντα φοιτητικών εκλογών στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης.
1η παράταξη ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) 2η Δημοκρατική Συνδικαλιστική Κίνηση (ΚΚΕ εσωτ) 3η ΝΔΦΚ (ΝΔ) 4η Δημοκρατική Πορεία (Ενωση Κέντρου Νέες Δυνάμεις) 5η Πανσπουδαστική-Αντι ΕΦΕΕ (ΚΚΕ) και 6η ΠΠΣΠ (ΚΚΕ μ-λ). Δεύτερος σε σταυρούς μεταξύ όλων των φοιτητών ένας γνώριμός μας και φίλος μου, μετέπειτα Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλίου.

Αυτό είναι το μοντέλο που αμφισβητεί τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. ( Αναδημοσίευση από το " Πρώτο Θέμα " )

Αυτό είναι το μοντέλο που αμφισβητεί τους νεκρούς του Πολυτεχνείου

«Μας είπαν για δολοφονημένους εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, όπου όμως κανείς δεν έχασε τη ζωή του» γράφει η Έλλη Παπαγγελή

  Σάλο έχει προκαλέσει η 26χρονη Έλλη Παπαγγελή, στελέχος της ΟΝΝΕΔ, η οποία σε ανάρτησή της στο Facebook ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζει ότι στο Πολυτεχνείο το 1973 δεν υπήρξαν νεκροί κάνοντας λόγο για «εφηβική εξέγερση» την οποία η αριστερά προέβαλε ως «πανεθνικό αγώνα».
  «Μας είπαν για ομαδικούς τάφους και εκατοντάδες νεκρούς, χωρίς ποτέ τίποτα να αποδειχθεί… Μας είπαν για δολοφονημένους εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, όπου όμως κανείς δεν έχασε τη ζωή του» γράφει η κυρία Παπαγγελή στην ανάρτησή της με τίτλο «ΤΟ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» & Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ».
  «Τέσσερις δεκαετίες αρλούμπας αρκούν» προσθέτει και καταλήγει: «Δεν χρειαζόμαστε νέα Πολυτεχνεία και νέους μάρτυρες, αλλά μια επανάσταση του πιο αυτονόητου πράγματος: "της κοινής λογικής"».
  Να σημειωθεί μάλιστα ότι η νεαρή κοπέλα έκανε την ανάρτηση το Σάββατο 15 Νοεμβρίου, αλλά σήμερα, Δευτέρα, έσπευσε να την... εξαφανίσει από το προφίλ της μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν.











Το κείμενο της 26χρονης έχει ως εξής:

ΤΟ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» & Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Το «Πολυτεχνείο» είναι ο θεμέλιος λίθος της απόλυτης ιδεολογικής ηγεμονίας που άσκησε η αριστερά στην περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ιδίως μετά το 1981, όταν ο καταστροφικός παπανδρεϊσμός ανέλαβε τα ηνία διακυβέρνησης της χώρας, οδηγώντας την στον εκτροχιασμό. 
Γύρω από τα γεγονότα του Νοεμβρίου ’73 στήθηκε ένα πλέγμα θρύλων, ρητορικών υπερβολών και ασύστολων ψευδών, που μόνο σκοπό είχε να ξεπλύνει το βαρύ ποινικό μητρώο της κομμουνιστικής αριστεράς και να την νομιμοποιήσει πολιτικά. Με το «Πολυτεχνείο» η αριστερά χάλκευσε το ιδεολόγημα της ηθικής της ανωτερότητας, προβάλλοντας ως πανεθνικό αγώνα κατά της τυραννίας αυτό που στην πραγματικότητα ήταν μια εφηβική εξέγερση. Το ανθολόγιο των ψεμάτων είναι εντυπωσιακό: μας είπαν για την όμορφη Ηλένια που την αναζητούσε με δάκρυα ο καλός της, για να αποδειχθεί ότι ήταν μια φωτογραφία φωτομοντέλου που διαφήμιζε σαμπουάν… Μας είπαν για ομαδικούς τάφους και εκατοντάδες νεκρούς, χωρίς ποτέ τίποτα να αποδειχθεί… Μας είπαν για δολοφονημένους εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, όπου όμως κανείς δεν έχασε τη ζωή του. 
Στα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του 1980 το Πολυτεχνείο λειτούργησε ως ο απόλυτος καθεστωτικός μύθος νομιμοποίησης του πασοκισμού. Μια στυγνή αριστερή ορθοφροσύνη επιβλήθηκε σε κάθε κύτταρο δημόσιου χώρου και δημόσιου λόγου: στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ, τις δημόσιες υπηρεσίες, παντού. Όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει τα ψεύδη περί Πολυτεχνείου στιγματιζόταν ως «φασίστας» και «χουντικός», ενώ κινδύνευε να χάσει τη δουλειά του. Μια ιδεολογική τρομοκρατία αριστερής έμπνευσης που επέβαλε έναν ωμό ηθικό μανιχαϊσμό: οι πολίτες χωρίζονταν σε «καλούς» αριστερούς-«προοδευτικούς», και κακούς που μάταια επέμεναν να απαντούν με ορθολογικά επιχειρήματα στον παραληρηματικό αριστερίστικο λόγο που αγνοούσε την πραγματικότητα. 
Κάτω από το κάλυμμα του αντιχουντικού και αντιφασιστικού λόγου, ο μύθος του Πολυτεχνείου δεν ήταν παρά προπαγάνδα αριστερών δογμάτων. Μας επέβαλαν να προσκυνάμε νέα τοτέμ και να συμμετέχουμε σε γιορτές μνήμης και πορείες για «δημοκρατία», μόνο για να διαιωνίσουν τη δική τους κυριαρχία. Φτάνει πια. Τέσσερις δεκαετίες αρλούμπας αρκούν. 
Φυσικά να τονίσουμε πως κανένα Πολυτεχνείο δεν ''έριξε" τη δικτατορία, αλλά η απώλεια της μισής Κύπρου.
Δεν χρειαζόμαστε νέα Πολυτεχνεία και νέους μάρτυρες, αλλά μια επανάσταση του πιο αυτονόητου πράγματος: "της κοινής λογικής".

Τώρα όλοι καλούνται να πληρώσουν για τα σκουπίδια

Άρθρο του Ηλία Μπιτσάνη 
από την εφημερίδα 
" Ελευθερία " της Καλαμάτας.



Τώρα όλοι καλούνται να πληρώσουν για τα σκουπίδια
  
  Αν υπήρχε στατιστική δημοσιευμάτων, το βέβαιο είναι ότι αυτά που έχουν να κάνουν με τα σκουπίδια θα βρίσκονταν μακράν στην κορυφή, τόσο στην ειδησεογραφία, όσο και στην αρθρογραφία της εφημερίδας. Και ποιος δεν έχει γράψει, και τι δεν έχει γραφτεί εδώ και 25 χρόνια. Μια τεράστια διαδρομή που χαρακτηρίζεται από λανθασμένες επιλογές, αποτυχημένες κινήσεις, αμέτρητα ταξίδια παραγόντων, αδιαφορία και κουτοπονηριά δημάρχων, απουσία κεντρικής πολιτικής για τη διαχείριση του θέματος. Και όλα αυτά συνοδεύτηκαν από πλήθος μελετών που κατέληξαν στα συρτάρια άλλοτε γιατί σκόνταψαν σε αντιδράσεις και άλλοτε γιατί ήταν εκτός πραγματικότητας.
  Για πολλά χρόνια σταθερά από τη στήλη αυτή υποστηρίζουμε την ανάγκη μιας διαφορετικής πολιτικής αντιμετώπισης του θέματος που έχει να κάνει με την μείωση του όγκου των παραγόμενων σκουπιδιών και την καθολική εφαρμογή ενός συστήματος διαλογής υλικών, ανακύκλωσης και κομποστοποίησης με μονάδες εγκατεστημένες σε μικροπεριφέρειες από συνέργειες όμορων δήμων. Μια αντιμετώπιση στο πλαίσιο που επιβάλλει η κοινή λογική και υποστηρίζεται πλέον και από τις Κοινοτικές Οδηγίες.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Το Πολυτεχνείο μετά το Πολυτεχνείο: Η μεταπολιτευτική διαχείρηση. Του Μάριου Θεοφιλάτου

«Η ποίηση της φοιτητικής, της νεανικής, της λαϊκής εξέγερσης εξαντλήθηκε στους δρόμους της μεταπολίτευσης»
Νάντια Βαλαβάνη
  Όλα τα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση του Νοέμβρη σημαδεύτηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τις επετείους αυτής της εξέγερσης. Μιας εξέγερσης συλλογικής εκτόξευσης στον ουρανό της ανιδιοτέλειας, ένας πρωτοφανής οργασμός δημιουργίας, μια έμπρακτη υπέρβαση της αλλοτρίωσης και το ουσιαστικότερο μάθημα Πολιτικής και Ηθικής που θα μπορούσε να διδαχθεί μια ολόκληρη γενιά. Σε κείνες τις τρεις μέρες ο χρόνος “τρελάθηκε”. Ενηλικιώθηκαν ανήλικοι και ενήλικες. Ακολούθησαν πολλά. Γιορτές, πορείες, επέτειοι, που έδωσαν και αυτές το δικό τους στίγμα, πάντα ανάλογα με την κατάσταση που βρισκόταν το λαϊκό κίνημα κάθε περίοδο. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της μεταπολίτευσης ήταν η έντονη ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, ένας εφιάλτης για τις τότε κυβερνήσεις της Ν.Δ. και όχι μόνο.
   Η πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου πραγματοποιήθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1974 και όχι στις 17 ως όφειλε, κι αυτό γιατί, ασεβώς, ο ‘’εθνάρχης’’ Καραμανλής προκήρυξε εθνικές εκλογές ανήμερα της πρώτης επετείου. Η πορεία ήταν συγκλονιστική. Πάνω από 1.000.000 λαού πήρε μέρος και πορεύτηκε μέχρι την Αμερικάνικη πρεσβεία. Η πρώτη αυτή πορεία σημαδεύτηκε από την επίθεση που δέχτηκε η πρεσβεία των ΗΠΑ με αυγά που περιείχαν κόκκινη μπογιά, από το μπλόκ της εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης Ε.Κ.Κ.Ε. Έγιναν αρκετές συλλήψεις διαδηλωτών που εν συνεχεία οδηγήθηκαν σε δίκη.
  Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, οι επέτειοι θα έχουν έντονο το στοιχείο της μαζικότητας. Σ’ αυτό θα συμβάλει το μεγαλειώδες απεργιακό κίνημα από κλάδους όπως οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στη ΜΕΛ (Χαρτοποιία Λαδόπουλου), στα μεταλλεία της ΜΑΔΕΜ – ΛΑΚΚΟ (Μποδοσάκης), στις αστικές συγκοινωνίες, αλλά και οι φοιτητικές καταλήψεις του 1978 ενάντια στο νόμο 815. Να τονίσουμε ότι οι πορείες στην Αμερικανική πρεσβεία είχαν απαγορευτεί από την κυβέρνηση της Δεξιάς (Ν.Δ.) και η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος), συμμορφούμενη με τις απαγορεύσεις, αρκούνταν στις εκτονωτικές πορείες μέχρι τη Βουλή.
  Εξαίρεση σ’αυτές αποτέλεσε η κινητοποίηση για την επέτειο του 1980, η οποία σφραγίστηκε από τον θάνατο της 21χρονης εργάτριας Σταματίνας Κανελλοπούλου και του φοιτητή Ιάκωβου Κουμή που χτυπήθηκαν από τα ΜΑΤ. Ήταν η χρονιά που οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς επιχείρησαν να σπάσουν την αστυνομική απαγόρευση και να πραγματοποιήσουν την πορεία στην πρεσβεία των ΗΠΑ. Αποτέλεσμα ήταν να χτυπηθούν αλύπητα απ’ τις δυνάμεις καταστολής, τόσο τα μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, όσο και μέλη του μπλοκ του ΚΚΕ (Εσωτερικού).
   Ο χώρος μπροστά στη Μ. Βρετανία και τα ανθοπωλεία είχε μεταβληθεί σε πεδίο μάχης. Η άλλη δύναμη της Αριστεράς, το ΚΚΕ, με το σύνθημα «ΚΚΕ – ΑΛΛΑΓΗ – Β΄ ΚΑΤΑΝΟΜΗ», έστριψε και συνέχισε ανενόχλητη την πορεία της στο Μοναστηράκι (η συμμόρφωσή τους κρατάει από τότε). Οι συγκρούσεις των διαδηλωτών συνεχίστηκαν όλη τη νύχτα στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν μια επέτειος που σφραγίστηκε από την επιδεικτική καταστολή του λαϊκού κινηματος εκ μέρους των μηχανισμών της κυβέρνησης της Ν.Δ απ’ τη μια, και από τη σύγχυση και την ανικανότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς να προβάλει οποιαδήποτε απάντηση απ’ την άλλη. Εδώ δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι βρισκόμαστε στις παραμονές του 1981, λίγο πριν από την θριαμβευτική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Ένα “φαινόμενο” που μπέρδεψε την επίσημη και την ανεπίσημη αριστερά της εποχής, όσον αφορά τον χαρακτήρα του.

41 χρόνια από την εισβολή των τανκς. ( Αναδημοσίευση από την " Εφημερίδα των Συντακτών " )

Το 1980, στις διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου, οι Ι.Κουμής και Στ.Κανελλοπούλου, πέφτουν νεκροί από την βία της δεξιάς κυβέρνησης Ράλλη. Ο Γιάννης Ιωάννου παρουσιάζει τον ηθικό αυτουργό Ράλλη μαινόμενο απέναντι στους φυσικούς αυτουργούς.
Μεθαύριο συμπληρώνονται 41 χρόνια από τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου του 1973 που σηματοδότησαν την αρχή του τέλους της χούντας. Πολλά έχουν γραφεί και πολλά θα γραφούν ακόμη για τη νύχτα που ένα τανκ εισέβαλε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και η εξέγερση των νεολαίων πνίγηκε στο αίμα δίνοντας ταυτόχρονα τα μηνύματα αντίστασης που είχε ανάγκη ο ελληνικός λαός. Στο πεδίο του πραγματικού, πέθαναν, τραυματίστηκαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν νέα παιδιά. Στο μεταφορικό πεδίο, μια ξενοκίνητη δικτατορία εισέβαλε με τα όπλα σε έναν φορέα πολιτισμού και γραμμάτων, ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, αποκαλύπτοντας ωμά και ξεδιάντροπα το πραγματικό της πρόσωπο. Τα πρώτα χρόνια από την τραγική και θριαμβευτική εκείνη νύχτα οι εκδηλώσεις μνήμης ήταν μαζικές και αγωνιστικές. Με την πάροδο των ετών, τα αιτήματα των φοιτητών και του λαού του Πολυτεχνείου παραγκωνίστηκαν και οι αγωνιστικές διαδηλώσεις μετατράπηκαν σταδιακά σε εορτασμούς και επετείους. Ολα αυτά τα χρόνια, οι πιο άμεσοι και αιχμηροί δημόσιοι σχολιαστές της πολιτικής πραγματικότητας, οι γελοιογράφοι και οι σκιτσογράφοι, έδωσαν τη δική τους εκδοχή σε όσα συνέβαιναν στις 17 Νοεμβρίου. Το Καρέ-Καρέ παρουσιάζει σήμερα μια επιλογή γελοιογραφιών και κόμικς που έχουν στο επίκεντρό τους το Πολυτεχνείο του 1973 και τα «πολλά Πολυτεχνεία» που έχουν υπάρξει ως εκδοχές από τότε μέχρι σήμερα.

Τα σκίτσα της 17ης Νοέμβρη
Το 1975, δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, οι καραμανλικές κυβερνήσεις ακόμα «ερευνούν» τι συνέβη...


Ο Βαγγέλης Παυλίδης είναι σαφέστερος (Ολα δεξιά, εκδ. Ερμής)


Το 1980, στις διαδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, δυο νέοι άνθρωποι, ο Ιάκωβος Κουμής και η Σταματίνα Κανελλοπούλου, πέφτουν νεκροί από την αστυνομική βία της δεξιάς κυβέρνησης Ράλλη. Ο Γιάννης Ιωάννου (πάνω) παρουσιάζει τον ηθικό αυτουργό Ράλλη μαινόμενο απέναντι στους φυσικούς αυτουργούς… (Η Αλλη Επταετία, εκδ. Πολύτυπο)

Tο 1986, ένα χρόνο μετά τη «σοσιαλιστική» δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά από σφαίρα αστυνομικού, το Πολυτεχνείο αστυνομοκρατείται (ξανά). Ο Soloup το «απαθανατίζει» στην εφημερίδα «Αντίδοτο», σε ένα αφιέρωμα με σκίτσα και κόμικς από τα οποία ξεχωρίζει η ιστορία του Αλέξανδρου Ψυχούλη, εικαστικού καλλιτέχνη πλέον.


Τη γενιά του Πολυτεχνείου (τουλάχιστον ένα μέρος της επονομαζόμενης έτσι γενιάς) βάζει στόχο ο Στάθης το 1986, σατιρίζοντας τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που εξαργύρωσαν την (υπαρκτή ή ανύπαρκτη) συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο με υπουργικούς θώκους και θέσεις εξουσίας υπό τον Ανδρέα (Τα Κόμικς του Στάθη 1982-1987, εκδ. Καστανιώτη)



Το 1989 η χώρα βρίσκεται στη δίνη διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων, στα απόνερα του σκανδάλου Κοσκωτά. Το Πολυτεχνείο περνά σε δεύτερη μοίρα και ο Ανδρέας Πετρουλάκης το σχολιάζει αναλόγως (Η Ψυχολογία και Αλλαι Παθήσεις, εκδόσεις Καστανιώτη)


Στα αιτήματα των φοιτητών εστιάζει ο Κυρ, το 1988, με το σύνθημα του Πολυτεχνείου ελαφρώς παραλλαγμένο (Και το Καστρί Χτενίζεται, εκδ. Κάκτος)


Το 2003, μια περφόρμανς της Γεωργίας Σαγρή, που έμεινε δεμένη με επιδέσμους μέσα σε ένα διαφανές κουβούκλιο κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, δίνει το έναυσμα στον Γιάννη Καλαϊτζή για να σχολιάσει τις αστυνομικές απαγορεύσεις των κινητοποιήσεων (2000 στα 4, εκδ. Αγρα)



Ενα κόμικς πολιτικής φαντασίας με τίτλο «Ο Περαστικός» ήταν η συμμετοχή του Πέτρου Ζερβού στο αφιέρωμα του περιοδικού «9» για το Πολυτεχνείο. Η δράση της αστυνομίας παραμένει διαχρονικά άθλια…



Σε ειδικό τεύχος («Τεύχος Εκτάκτου Ανάγκης») του περιοδικού «9» το 2004 που είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στο Πολυτεχνείο περιέχονται κόμικς και γελοιογραφίες των Α. Μαυρέα, Π. Μητσομπόνου, Β. Λώλου, Κ. Χρυσούλη, Στάθη, Π. Ζερβού, Η. Κυριαζή, Δ. Βανέλλη - Θ. Πέτρου, Σ. Ντίλιου - Γ. Παγώνη, Μ. Καλογερή - Α. Ζαφειράτου, Τ. Παπαϊωάννου, Κομ και Φου, Σ. Δερβενιώτη και Γ. Καλαϊτζή. Το εξώφυλλο με τη Μάνα Ρέιβερ είναι του Σπύρου Δερβενιώτη.



Την επικαιρότητα των αιτημάτων του Πολυτεχνείου επαναφέρει και ο Πέτρος Τσιολάκης με τη γελοιογραφία του στο Ποντίκι το 2010.

...Κι ενώ ετοιμάζαμε το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας, κάποιοι ανεκδιήγητοι πρυτάνεις έκριναν σκόπιμο να παρατάξουν τα ΜΑΤ στις εισόδους των πανεπιστημίων. Το Πολυτεχνείο ζει, λοιπόν, και οι αγώνες των φοιτητών του 1973 θα επαναληφθούν. Και οι φαιδροί, επικίνδυνοι νοσταλγοί της χούντας θα γελοιογραφηθούν καταλλήλως.

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Οι κρίσεις και τα συμπεράσματα δικά σας.



Ο παραλιακός δρόμος της Ερμιόνης μας 
πάνω απο το " Μαδέρι ".
 Η πρώτη φωτογραφία δείχνει πως έγινε την Παρασκευή το μεσημέρι. 
Η δεύτερη φωτογραφία δείχνει πως είναι σήμερα Τρίτη πρωί.
Σταύρος Κούστας
Αντιδήμαρχος Δήμου Ερμιονίδας.

Η αθέατη πλευρά της Ερμιονίδας, η τόσο διαφορετικά σημαντική από τα κοινώς επιβαλόμενα και κρατούντα.

Από το " ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ " της 23ης Ιουνίου 2014.

Στη Σουηδία 

Σημαντική διάκριση
 νέας Ελληνίδας επιστήμονα
 σε συνέδριο 
για την Κυστική Ίνωση.


 

  Κατά τη διάρκεια του 37ου Ευρωπαϊκού Συνεδρίου για την Κυστική Ίνωση το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Γκέτεμπορκ της Σουηδίας σύνεδροι από όλον τον κόσμο είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις και να ενημερωθούν για όλες τις τελευταίες εξελίξεις στις έρευνες που γίνονται για την θεραπεία της νόσου

  Ιδιαίτερα σημαντική και τιμητική διάκριση ήταν για τη χώρα μας η βράβευση της εργασίας μιας νέας επιστήμονα, της Μαρίας Νόνη. Ο θεσμός της βράβευσης νέων ερευνητών ηλικίας κάτω των 35 ετών έχει θεσπιστεί πρόσφατα από την Ευρωπαϊκή Ιατρική Εταιρία για την Κυστική Ίνωση και στόχο έχει την ενθάρρυνση των νέων επιστημόνων να ασχοληθούν με το αντικείμενο της Κυστικής Ίνωσης, αλλά και την επιβράβευσή τους για αξιόλογες εργασίες και μελέτες για το νόσημα είτε σε ερευνητικό, είτε σε κλινικό επίπεδο.
   Κατά τη διάρκεια του 37ου Ευρωπαϊκού Συνεδρίου για την Κυστική Ίνωση το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Γκέτεμπορκ της Σουηδίας σύνεδροι από όλον τον κόσμο είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις και να ενημερωθούν για όλες τις τελευταίες εξελίξεις στις έρευνες που γίνονται για την θεραπεία της νόσου. Τα αποτελέσματα και οι ανακοινώσεις που έγιναν στο συνέδριο ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικές για την οριστική θεραπεία της νόσου. 
   Η ειδικευόμενη ιατρός στην Παιδιατρική κυρία Νόνη,  είναι  κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών και είχε ασχοληθεί και στην μεταπτυχιακή της εργασία με  το αντικείμενο των μυκήτων  στην  Κυστική  Ίνωση, υπό την καθοδήγηση του Διευθυντή του τμήματος Ινοκυστικής του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» κ. Σταύρου Ντουντουνάκη.  Μαζί με άλλους συναδέλφους της από την ίδια ομάδα, αλλά και άλλους αξιόλογους ερευνητές πραγματοποίησαν μια αναδρομική μελέτη σε 121 ασθενείς του τμήματος στην οποία αποδείχτηκε ότι η μακροχρόνια χρήση εισπνεόμενων αντιβιοτικών συσχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα χρόνιου αποικισμού του αναπνευστικού συστήματος από το μύκητα Candida albicans.
  Φαίνεται ότι ο αποικισμός του αναπνευστικού των ασθενών με Κυστική Ίνωση από μύκητες δεν είναι τόσο αθώος όπως μέχρι πρόσφατα θεωρείτο. Για το λόγο αυτό η παιδίατρος Άννα Κατελάρη η οποία εργάστηκε επί μακρόν στο  Τμήμα Ινοκυστικής του Νοσοκομείου Παίδων: «Η Αγία Σοφία», ασχολείται εδώ και χρόνια με το θέμα των μυκήτων και ιδιαίτερα του Ασπέργιλλου  στους ασθενείς με Κυστική Ίνωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάλογη βράβευση έγινε και στο παρελθόν σε Διεθνές Συνέδριο στο Κεμπέκ του Καναδά στη Βιοπαθολόγο κυρία Μαριάννα Τζαννουδάκη για την εργασία Εφαρμογή της Δοκιμασίας Διέγερσης των Βασεοφίλων στη Διάγνωση και Παρακολούθηση της Αλλεργικής Βρογχοπνευμονικής Ασπεργίλλωσης, η οποία είναι μια επιπλοκή της Κυστικής Ίνωσης. 
   Η εργασία αυτή εκπονήθηκε σε συνεργασία του Τμήματος Ινοκυστικής με το Τμήμα Ανοσολογίας Ιστοσυμβατότητας του Νοσοκομείου Παίδων Η Αγία Σοφία. Οπως δήλωσε η κ. Νόνη στο protothema.gr: «Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη για τη διάκριση αυτή. Η βράβευση αποκτά μεγαλύτερη αξία αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι έγινε σε ένα Πανευρωπαϊκό Συνέδριο στο οποίο συμμετείχαν πολλές ερευνητικές ομάδες από όλο τον κόσμο με πλήθος εργασιών. Θα ήθελα να ευχαριστήσω εκτός από το Διευθυντή του Τμήματος Κυστικής Ίνωσης του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» κ. Σταύρο Ντουντουνάκη για την αμέριστη εμπιστοσύνη και βοήθεια που μου έχει προσφέρει έως τώρα και την παιδίατρο  κυρία Άννα Κατελάρη  για την ουσιαστική  καθοδήγησή και υποστήριξη  κατά τη διεξαγωγή της μελέτης».   
  Από την πλευρά του ο κ. Ντουντουνάκης δήλωσε: «Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίζεται και να βραβεύεται η προσπάθεια των νέων ερευνητών και εύχομαι τα κίνητρα για την πραγματοποίηση ερευνητικών εργασιών να αυξάνονται συνεχώς».
 
Μαρία σε συγχαίρω και σε ευχαριστώ. 
Η κοινωνία μας έχει ανάγκη 
από τέτοιου είδους ειδήσεις. 
Καλή συνέχεια και σταδιοδρομία!!!
 
Σταύρος Κούστας.
Αντιδήμαρχος Δήμου Ερμιονίδας.

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Μανώλης Αναγνωστάκης: «Υπάρχει πάντα μια αναχώρηση» έτσι είχα κάποτε πει...


  Σαν σήμερα 23 Ιουνίου του 2005 έφυγε από τη ζωή ο Μανόλης Αναγνωστάκης ένας από τους κορυφαίους ποιητές και δοκιμιογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ενώ χαρακτηρίστηκε ο «ποιητής της ήττας» αφού οι στίχοι του αποτύπωσαν τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς.
   Ο Μανόλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1925. Εκεί σπούδασε Ιατρική ενώ κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ. Την διετία 1943-1944 διατέλεσε αρχισυντάκτης του περιοδικού «Ξεκίνημα», του εκπολιτιστικού ομίλου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και την ίδια περίοδο εμφανίστηκαν τα πρώτα του γραπτά στο περιοδικό «ΠειραΪκά Γράμματα». Σημείωσε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, κάτι για το οποίο φυλακίστηκε το 1948.
Το επόμενο έτος καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο, αλλά δυο χρόνια αργότερα, το 1951, απελευθερώθηκε με την γενική αμνηστία. Τα χρόνια 1955-1956 ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη και στη συνέχεια, στη Θεσσαλονίκη, άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου. Την περίοδο 1959 - 1961 εξέδωσε το περιοδικό Κριτική ενώ υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των Δεκαοκτώ κειμένων (1970), των Νέων Κειμένων και του περιοδικού Η Συνέχεια (1973). Το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
  Τα ποιήματα που ο Μανόλης Αναγνωστάκης άφησε πίσω του δημοσιευμένα είναι 88 και γράφτηκαν από το 1941 έως το 1971. Από το 1979 που κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του, και από το 1983 που κυκλοφόρησε ιδιωτικά το αυτοβιογραφικό σχόλιο «Y.Γ.» δεν υπήρξε καμία δημόσια παρέμβασή του.

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Αναγκαίες διευκρινήσεις σε ανάρτηση στο blog της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Ερμιονίδας.

  Με ανάρτηση, την Κυριακή 22/6/2014, τρεις μέρες μετά το γεγονός, στο blog της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης, οι " Αθόρυβοι Εθελοντές Ερμιόνης ", φωτίζουν το σκοτάδι και διατηρώντας την ανωνυμία τους, πολύ προσφιλές στον Τόπο μας, αναφέρουν ότι αυτοί, οι αθόρυβοι " Εθελοντές ", εναπόθεσαν όλα αυτά που όλοι σχεδόν είδαμε και συνέθεσαν το " αίσχος ", επιμένω, που δημιουργήθηκε την Παρασκευή 20/6/2014, στον παραλιακό δρόμο Ερμιόνης και πάνω από την πλάζ στο " Μαδέρι ". 
  Η ανάρτηση αυτή βέβαια γίνεται πολύ μετά την ανάρτηση στο blog " Ερμιονίδα, μας αρέσει δεν μας αρέσει " και την παρέμβασή μου το ίδιο βράδυ, μέσω της σελίδας μου στο facebook, γιατί με τον ρόλο μου σαν Αντιδημάρχου της Δημοτικής Ενότητας Ερμιόνης το θέμα με αφορά και γιατί και εγώ έχω υπάρξει εθελοντής.
   Δεν θα σταθώ στο ύφος του κειμένου και στα αναφερόμενα σε αυτό. Η κοινωνία μας που έχει εθελοντικές ομάδες και έχει γνωρίσει την προσφορά του Εθελοντικού κινήματος, ας συγκρίνει και ας κρίνει. Σε ότι όμως αφορά την ευθύνη που, εμμέσως πλην σαφώς, καταλογίζουν στην Δημοτική Αρχή, έχω να αναφέρω τα εξής:
  Ουδέποτε η Δημοτική Αρχή, ούτε εγώ σαν Αντιδήμαρχος της Δημοτικής Ενότητας Ερμιόνης, ούτε και ο κ. Τσαμαδός σαν Αντιδήμαρχος καθαριότητας ενημερωθήκαμε για την συγκεκριμένη δραστηριότητα. Και θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει ότι δεν είναι αναγκαίο. Να συμφωνήσω και εγώ. Όμως όταν συλλέγεται αυτός ο όγκος των κάθε λογής απορριμμάτων και προϊόντων πρασίνου, που δεν είναι διαχειρίσιμα από τον ιδιώτη ή την ομάδα, είναι αναγκαία η συνεννόηση με την Δημοτική Αρχή, πράγμα που πολλοί συμπολίτες μας κάνουν και μπράβο τους γιατί σέβονται και που κάποιοι άλλοι δεν κάνουν προκαλώντας μέγιστη ρύπανση και αξεπέραστο πρόβλημα. Θα μπορούσε να υπάρξει συνεννόηση έστω και την τελευταία στιγμή, γιατί και τα τηλέφωνά μας τα γνωρίζουν κάποια μέλη της ομάδας και υπάρχουν και στο διαδίκτυο, το οποίο το χειρίζονται αρκετά καλά. Το να τα πετάς έτσι, Παρασκευή μεσημέρι και με ένα Σαββατοκύριακο μεγάλης επισκεψιμότητας για την τουριστική Ερμιόνη, σε πρώτη και περίοπτη θέα για τους κατοίκους και τους επισκέπτες, χωρίς να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις με κάποιο αρμόδιο, κάπου που σου αρέσει και σε βολεύει, άσχετα από το τι αισθήματα προκαλεί, δεν είναι δείγμα Εθελοντισμού, αλλά ενέργεια που τουλάχιστον δυσφημεί, αν δεν θέλει να δημιουργήσει κάτι παραπέρα για τον Δήμο, την σημερινή Δημοτική Αρχή και την Ερμιόνη μας.
  Διότι αν είχαν επικοινωνήσει με τον Δήμο, θα είχαν μάθει, αν δεν το γνωρίζουν, ότι η Υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου δεν λειτουργεί από την Παρασκευή το μεσημέρι στις 12.30 μέχρι την Δευτέρα το πρωί στις 7.00. Και όλα αυτά δεν θα είχαν εκτεθεί εκεί. Δεν ήθελαν όμως επαφή και συνεργασία γιατί ο στόχος τους ήταν να τα " πετάξουν " εκεί για να εκθέσουν και να δυσφημίσουν την Ερμιόνη μας, τον Δήμο μας και την Δημοτική Αρχή. Ο " Εθελοντισμός " σε όλο του το μεγαλείο...
  Αύριο, λοιπόν, Δευτέρα πρωί - πρωί, οι δύο μοναδικοί εργάτες που, δυστυχώς, διαθέτει ο Δήμος, θα καθαρίσουν τον συγκεκριμένο χώρο από την μήνη του Εθελοντισμού της συγκεκριμένης ομάδας.
  Αυτά για να μάθουν οι Δημότες και οι επισκέπτες, με ευθύνη ποιων πετάχτηκαν στο συγκεκριμένο σημείο και ποιοι φέρνουν την ευθύνη που τρεις μέρες τώρα είναι εκτεθειμένα εκεί.
  Θα είχα όλη την καλή διάθεση να δεχτώ ότι ήταν ένα ατυχές γεγονός. Όμως η ηθελημένη τους άρνηση επικοινωνίας με τον Δήμο, το αποτέλεσμα αυτού που δημιουργήσατε  και η " σπόντα " τους στο τέλος της ανάρτησής τους ( To ότι είναι ακόμα εκεί τρεις μέρες, δεν είναι δική τους, δηλαδή της ομάδας, ευθύνη.. ), δεν μου επιτρέπει, σε καμία περίπτωση να δεχτώ κάτι τέτοιο. 
  Και κάτι τελευταίο. Εθελοντισμός σημαίνει προσφορά, χωρίς απαίτηση ανταπόδοσης. Ο Εθελοντισμός δεν αντιπολιτεύεται, αλλά υπηρετεί και διακονεί την κοινωνία μας. Ο Εθελοντισμός συνεπικουρεί και δεν ανταγωνίζεται. Ο Εθελοντισμός λύνει προβλήματα και δεν δημιουργεί. Ο Εθελοντισμός είναι τρόπος ζωής και όχι εξυπηρέτηση μικροπρεπών συμφερόντων.
Σταύρος Κούστας 
Αντιδήμαρχος Δήμου Ερμιονίδας

Το αρχαιότερο χωριό της Ευρώπης ΚΩΣΤΑΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ. Από την Καθημερινή της Κυριακής.


Στην περίπτωση που οι υποβρύχιες ανασκαφές στην περιοχή (φωτογραφία) ανακαλύψουν στον βυθό της θάλασσας τον προϊστορικό οικισμό αυτό θα σημαίνει ότι η Ελλάδα ήταν η πηγή και του Νεολιθικού Πολιτισμού στην Ευρώπη.
Εναν από τους πρώτους προϊστορικούς οικισμούς στην Ευρώπη, που είναι «κρυμμένος» εδώ και χιλιετίες στον βυθό της θάλασσας, ελπίζουν πως θα ανακαλύψουν Ελληνες και Ελβετοί αρχαιολόγοι, εξερευνώντας την περιοχή ανοικτά του όρμου της Κοιλάδας στην Αργολίδα. Η υποβρύχια ανασκαφή θα ξεκινήσει τον Αύγουστο και σε αυτήν θα πάρει μέρος το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) και η Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή της Ελλάδας. Στην αποστολή TerraSubmersa, όπως έχει ονομασθεί, θα συμμετάσχει επίσης το MS Tûranor PlanetSolar, το μεγαλύτερο πλοίο στον κόσμο που κινείται με ηλιακή ενέργεια, για να βοηθήσει κι αυτό στην αναζήτηση του νεολιθικού οικισμού.
Αν οι επιστήμονες εκτιμούν πως στον όρμο της Κοιλάδας θα εντοπίσουν τα ίχνη ενός από τα αρχαιότερα χωριά στην Ευρώπη, ο λόγος είναι ότι λίγα μόλις μέτρα μακριά από την ακτή βρίσκεται το σπήλαιο Φράγχθι. Ηδη από τη δεκαετία του ’70, οι αρχαιολογικές έρευνες που έχουν γίνει στο σπήλαιο έχουν φέρει στο φως αντικείμενα που αποδεικνύουν πως ο χώρος χρησιμοποιούνταν από τον προϊστορικό άνθρωπο σε όλη τη Νεολιθική Περίοδο. Μάλιστα, όπως εξηγεί στην «Κ» ο Julien Beck, ερευνητής του ελβετικού πανεπιστημίου και επικεφαλής της αποστολής, «τα ευρήματα ανθρώπινης παρουσίας καλύπτουν ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, μεταξύ 40.000 - 5.000 χρόνων από σήμερα».

Τη Νεολιθική Περίοδο, το τοπίο της περιοχής ήταν αρκετά διαφορετικό απ’ ό,τι σήμερα, αφού η θάλασσα ήταν αποτραβηγμένη μερικά χιλιόμετρα μακριά, μέχρι το νησάκι Κορωνίδα. Επομένως, η περιοχή που τώρα καλύπτεται από νερό, πριν από χιλιάδες χρόνια ήταν πεδιάδα, η οποία απλωνόταν κάτω από το μικρό ύψωμα όπου βρίσκεται το σπήλαιο. Οι κατοικίες των ανθρώπων που χρησιμοποιούσαν τότε το Φράγχθι είναι βέβαιο πως βρίσκονταν σε μικρή απόσταση. «Ετσι, είναι εξαιρετικά πιθανό ο οικισμός να βρίσκεται σε ένα σημείο του σημερινού βυθού στον όρμο της Κοιλάδας» λέει ο Ελβετός αρχαιολόγος.

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Έγγραφο προειδοποίησης του Δημάρχου Δημήτρη Καμιζή προς τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων κ. Διδασκάλου, για άμεση λύση εδώ και τώρα του μείζονος προβλήματος της διαχείρισης των απορριμμάτων του Δήμου Ερμιονίδας και καταλογισμό ευθυνών σε όσους έχουν. Συνειμμένα έγγραφα με σημαντικότατα στοιχεία για το πρόβλημα.

Κύριε Γενικέ, με την παρούσα επιστολή παρακαλώ να παρέμβετε άμεσα για να ξεκινήσει το γρηγορότερο δυνατό η μεταφορά των απορριμμάτων του Δήμου μας στο ΧΥΤΑ Φυλής, σύμφωνα με την Κοινή εξ Υπουργών Απόφαση μέχρι να βρεθεί βιώσιμη λύση από την Περιφέρεια Πελοποννήσου. Άλλως να δεχτείτε την παραίτησή μου από 01/07/2014, εφ' όσον μέχρι τότε δεν έχει ξεκινήσει η μεταφορά απορριμμάτων.
Ολόκληρο το κείμενο.